Tavşanların dişleri, diğer birçok evcil hayvandan farklı bir şekilde çalışır: ömür boyu durmadan uzar. Bu basit gerçek, tavşan sahibi olan herkesin bilmesi gereken en önemli bilgilerden biridir. Çünkü dişler doğru şekilde aşınmadığında yalnızca ağız içinde değil, sindirimden davranışa kadar pek çok alanda sorunlar ortaya çıkar. İyi haber şu ki tavşan diş bakımı karmaşık işlemler gerektirmez; doğru beslenme, düzenli gözlem ve zamanında veteriner kontrolü çoğu problemi baştan engeller.
Bir tavşanın ağzında toplam 28 diş bulunur. Öndeki kesici dişler (insisivler) yiyeceği koparmaya, arkadaki azı dişleri ise öğütmeye yarar. Bu dişlerin hepsi "açık köklü" yapıdadır, yani sürekli büyürler. Tavşan gün boyu lifli besin çiğnedikçe dişler birbirine sürtünerek doğal biçimde kısalır ve düzgün bir yüzey korur.
Sorun, çiğneme hareketi azaldığında başlar. Yumuşak besinlerle ya da ağırlıklı olarak hazır pelet yemle beslenen bir tavşan, çenesini yatay yönde yeterince hareket ettirmez. Dişler uzar, yanlış açılarda aşınır ve zamanla birbirine oturmaz hale gelir. Bu duruma maloklüzyon denir. Uzayan azı dişleri yanak içine ya da dile batarak yaralar açabilir; kesici dişler ise ağızdan dışarı doğru çıkabilir.
Diş bakımının yüzde sekseni mutfakta halledilir. Tavşanın çiğneme süresini uzatan besinler, doğal aşınmayı sağlayan en etkili araçtır. Bu nedenle kaba yem, yani kuru ot, günlük beslenmenin merkezinde olmalıdır.
Alfalfa otu genç tavşanlar için uygundur; kalsiyum ve protein oranı yüksek olduğundan yetişkinlerde çayır otuna geçilmesi önerilir. Beslenme düzenini bütün olarak planlamak isteyenler için sitedeki evcil hayvanlar için doğru beslenme programı başlıklı yazı ek bir çerçeve sunar.
Otun yanında, kemirmeye uygun güvenli malzemeler tavşanın hem dişlerini hem de zihnini meşgul eder. Kafes içinde sürekli aynı ortamda kalan bir tavşan sıkıldığında ya kendini yalar ya da uygunsuz nesneleri kemirir.
Kemirgen mağazalarında satılan mineral taşları ve tahta bloklar, dişleri aşındırmak konusunda kuru ot kadar etkili değildir. Zararsızdır ama otun yerini almaz. Ayrıca tavşanın dişlerini fırçalamaya çalışmak gerekmez; bu, köpek ve kedilerde geçerli bir uygulamadır, tavşanlarda hem gereksiz hem de stres kaynağıdır.
Tavşanlar ağrıyı gizleyen hayvanlardır. Bu yüzden diş problemleri genellikle ilerledikten sonra fark edilir. Aşağıdaki belirtilerden biri bile görüldüğünde vakit kaybetmeden bir veterinere başvurmak gerekir.
Diş problemi olan bir tavşanın yemeyi bırakması ciddi bir durumdur. Sindirim sistemi sürekli çalışmak üzere kuruludur; 12 saatten uzun süren iştahsızlık, bağırsak durgunluğuna yol açabilir. Bu nedenle iştahsızlık tavşanlarda acil sayılır ve hayvanların acil durumlarına ilişkin ilk yardım bilgileri her tavşan sahibinin elinin altında olmalıdır.
Haftada bir kez, tavşanı sakin bir ortamda kucağınıza alıp üst dudağını hafifçe kaldırın. Ön dişlerin üst çift, alt çiftin biraz önüne oturmalı; uzunlukları birbirine yakın olmalı. Arkadaki azı dişleri evde çıplak gözle görmek mümkün değildir; onlar için özel bir ağız spekulumu ve deneyim gerekir. Bu yüzden yılda en az bir kez, yaşlı tavşanlarda altı ayda bir profesyonel ağız muayenesi planlamak akıllıca olur. Düzenli sağlık kontrolleri konusundaki genel yaklaşım, tavşanlar için de aynı şekilde geçerlidir.
Uzamış dişler için yapılan işleme diş törpüleme (dental burring) denir. Veteriner, özel bir aletle dişleri normal boyuna indirir. Bu işlem çoğu zaman